On top of the world

Toen we de metro uitliepen, scheen ineens de zon. De dagen daarvoor was het weliswaar een stuk warmer geweest dan we van te voren dachten, NY was wel steeds in nevelen gehuld. Het maakte de city that never sleeps eigenlijk nog mooier. Alleen was het wel jammer voor de plannen die ik had. Het leek er daardoor even niet van te komen, maar nu was het toch zo ver… Een beetje zenuwachtig (een gezonde spanning zullen we maar zeggen) liep ik naar de helikopters en een paar uur later was ik on top of the world. Voorin de cockpit, glas overal om me heen en daarachter die skyline die iedereen zo goed kent, maar die ik nog nooit zo gezien had. Eerlijk gezegd kan ik het gevoel wat ik toen had nog steeds niet goed onder woorden brengen. Op mijn koptelefoon speelde ondertussen Alicia Keys. Zo zoetsappig als je je maar voor kunt stellen, maar het was perfect.

Vandaag zit ik in een Starbucks in een nevelig Amsterdam. Aan de tafel naast me een jongen van tien die na een slok van zijn warme chocolademelk zegt ‘dit is de leven’. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Het is een jaar geleden dat ik in die helikopter stapte en dit jaar has been a hell of a ride. Drie weken na die helikoptervlucht appte ik mijn directeur en daarmee gaf ik ineens een andere koers aan mijn leven. Het werd een jaar waarin ik naar Dublin ging en in Den Haag deed alsof ik toerist was, Kopenhagen ontdekte met mijn vader, in mijn eentje genoot van Parijs, op roadtrip ging naar Horsens en in het zonnetje aan het water in Zurich zat. En dan heb ik het nog niet over Barcelona en Malmö gehad. Ik zag naast Springsteen ook Southside Johnny (in Raalte, of all places), George Baker en Adele live (om maar een paar te noemen) en ik zat weer op terrasjes, dronk koffie, biertjes en wijntjes en genoot.

Het was ook het jaar waarin ik een cursus blogs schrijven afrondde en één van mijn columns in de metro stond, waarin ik nieuwe inzichten opdeed bij de postdoc online communicatie strategie en waarin ik langzaam ontdek waar ik eigenlijk naar toe ga.

Die zoektocht is nog niet ten einde en ik ben dan ook benieuwd wat 2017 gaat brengen. Het is voor het eerste sinds mijn vijftiende (ja, het is even geleden) dat ik een nieuw jaar start zonder baan, want op 31 december stopt niet alleen het jaar, maar ook mijn contract. En waar ik steeds dacht dat ik die onzekerheid doodeng zou vinden (ik regel nou eenmaal graag alles) voel ik vooral dezelfde spanning als een jaar geleden in die helikopter.

Ik ben benieuwd!

Ik wil in elk geval jullie allemaal bedanken voor alle reacties op mijn blog (en in real live) en wens jullie een geweldig 2017 toe.

We gaan elkaar zien!

Liefs

Hannet

Mocht je het leuk vinden om meer te weten te komen over de stappen die ik zet naar een nieuwe baan, neem dan ook eens een kijkje op www.hannetvindtwerk.com, de site die ik daar over bijhoud. Je kunt je er ook aanmelden, zodat je geen enkele update hoeft te missen 🙂

 

2 Comments

  1. Was weer mooi , een gezond , rockvol 2017 en natuurljk de baan van je dromen!

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

  2. Mooi om te lezen Hannet.
    Ja een jaar is zo voorbij maar je kan terug kijken op een heel mooi 2016.
    Heel veel succes en 2017 en maak er een mooi jaar van en natuurlijk blijven schrijven he.
    Gr Willem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s