Goedbedoelde meningen

Het is me om de een of andere reden weer gelukt: ik heb zowel Sint Maarten als de intocht van Sinterklaas gemist. Tenminste, de fysieke intocht in de stad. De echte Sint heb ik natuurlijk zien arriveren in Maassluis, op de bank bij een vriendin die voor deze dagen een heuse pepernoten pot heeft. Maar goed, ik dwaal af.

Ik heb de toestroom van hordes zingende en stuiterende kinderen weten te ontlopen. Gewoon door een bezoekje aan Ikea (ik heb er niet eens aan gedacht dat het elf november was) en door een goed getimede borrel van een vriendin. Geen kinderen die hyper zijn van de suiker of die een woedeaanval krijgen omdat ze niet krijgen wat ze willen. Heerlijk. Ok, ik geef toe ook geen blije gezichtjes omdat de roetpiet ze een extra schuimpje gaf, maar toch.

Op de één of andere manier moet ik me altijd verdedigen wanneer ik zeg dat ik 37 ben en geen kinderen heb. Als ik dan ook nog zeg dat ik geen moeder wil worden, kijkt iedereen me vaak nog verbaasder aan. Meestal gevolgd door een gesprek waarin mijn gesprekspartner aangeeft hoe geweldig het is om kinderen te hebben (“je krijgt er zoveel voor terug!” En “je weet echt niet wat je mist”) en vervolgens wordt het gesprek altijd afgesloten met een vriendelijke lach en “wacht maar, dat komt nog wel”.

Het zal zeker allemaal goed bedoeld zijn , maar toen ik 31 was en in mijn eentje besloot een huis te kopen, vond mijn omgeving me vooral stoer. En slim. En toen ik eerder dit jaar aangaf dat ik ging stoppen met mijn baan dezelfde reacties. Niemand die hardop twijfelde of ik daar wel goed aan deed. Hoewel beide beslissingen best life changing zijn zeg maar. En nu, nu ik een beslissing neem die kennelijk anders is dan de wenselijke, algemene norm, nu ben ik ineens niet instaat zelf beslissingen te nemen. Ik vind dat vreemder dan het feit dat ik geen kinderen wil. Ik moet ook altijd sterk de neiging onderdrukken een tegenvraag te stellen.  Het lijkt me heerlijk om eens te vragen “Waarom heb jij eigenlijk wel kinderen?” hoewel ik misschien liever nog wilde vragen “hoezo dacht jij dat het een goed idee was dat jij je ging voortplanten?” Maar dat durf ik dan jammer genoeg niet.

Weet je, wat al ouders vergeten is dat het voor mijn neefje en nichtje eigenlijk het meest sociale is wat ik ooit gedaan heb. Omdat ik zelf geen kids heb, kom ik immers onbewust nog wel eens met dat cadeautje binnen dat ze heel graag willen maar niet mochten van mama. Ik ben die gekke tante waar alles mag, als het maar leuk is. En die altijd wel patatjes en pannenkoeken met ze wil eten. En voor de ouders ook best fijn: die een dagje oppassen ook nog wel eens leuk vindt.

Maar ik mis dus ook wel eens wat.
Sint Maarten en Sinterklaas dus. Omdat ik er gewoon niet aan denk maar ook omdat ik een beetje ongelukkig wordt van hordes kinderen en, en die krijg je er altijd bij, hordes ouders. Met goedbedoelde meningen. Kijk de volgende keer dus niet raar op als ik een vraag terug stel 😉

Groet,

Hannet

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s