Een zaterdagochtend in de sportschool

Ik ben een vrouw met rondingen. Best een aantal ook, want ik zit al een tijdje iets te ver boven het aantal kilo´s dat past bij mijn lengte. Ik hoop dat nog wel eens te verdoezelen met hooggehakte schoenen maar het is niet anders. De meeste tijd kan ik er prima mee leven, de andere keer vind ik dat ik echt de sportschool weer eens moet bezoeken. Ik maak immers elke maand trouw een mooi bedrag naar ze over.

Op dit moment zit ik in die tweede fase. Eigenlijk vooral omdat er weer een nieuw seizoen aankomt en mijn kast vol ligt met leuke kleren waar ik graag weer in pas. Zaterdag ging de wekker dus vroeg: op naar de sportschool!

Het duurde welgeteld acht minuten voordat ik er meer uitzag als een overrijpe tomaat dan als een plussize Jane Fonda maar goed, ik was er! En met mij nog een paar gekken. Sommige echt omdat ze het leuk vonden (op één hand te tellen), anderen keken net als ik een beetje gekweld. Naast me stond een vrouw van boven de zeventig. Terwijl ze aan het sporten was, was ze druk in gesprek met een gespierde twintiger in een te strak hemdje. Ik was onder de indruk: praten terwijl je hard aan het sporten bent vind ik nog altijd een uitdaging. Maar ik was nog meer onder de indruk toen ik hoorde waar het gesprek over ging: appeltaart! Ik zette de muziek op mijn iphone zachter.

De gespierde jongen ontblootte zijn (te) witte tanden en zei zonder blikken of blozen: “ja hoor, je kunt gewoon appeltaart eten als je zus op bezoek komt…”Mijn hart maakte een sprongetje.
“… je moet het alleen zien als maaltijd”. Huh, wat?
“Net zoals die banaan met dadel een maaltijd is”. De sportende vrouw knikte instemmend.
Ik vergat bijna te lopen op de loopband.

Na een week vol ophef over het boek ’Your 50 days of green happiness’ en haar schrijvers die beweren dat een ei de menstruatie van een kip is (je verzint het niet!), vond ik dit ook wel een mooie. Welke memo heb ik over het hoofd gezien? Wanneer is besloten dat een banaan met één (ja, een hele) dadel een maaltijd is? Ok, het is voedsel, maar een maaltijd…

Onderweg naar huis zat het nog steeds in mijn, door het sporten, enorme rode hoofd. Mijn gedachten gingen zo snel als de pensionado op de crosstrainer. Het lijkt me wel wat, een restaurant waar ze appeltaart als maaltijd op de kaart hebben staan. Maar om vol te zitten verwacht ik dan natuurlijk wel een kingsize stuk. Iets zegt me dat de beste vrouw alleen ieniemienie stukjes mag… En dat ze bij het restaurant waar ze drie rijstwafels als maaltijd wil bestellen wel erg raar wordt aangekeken. Haar zus zal er wel wat beteuterd naast zitten.

Terwijl ik ’s avonds een stukje van de nieuwe Tony’s Chocolonely Melk Cola (met knettersuiker!) neem (ik houd mezelf voor dat het mag, ik ben immers gaan sporten) en langs een gezond kookprogramma zap besluipt me het gevoel dat we wel een beetje doorslaan met die fixatie op gezond en verantwoord.
Ik doe er lekker niet aan mee.

Hoewel… Omdat bewegen zo goed is besluit ik deze ochtend ineens acht kilometer te gaan wandelen. Op zijn Hannets natuurlijk, dus met een tussenstop bij Starbucks, voor een iced café latte. Een skinny versie wel te verstaan. Maar wel grande. Want als je dan toch naar Starbucks gaat dan neem je zeker niet de kleinste versie.
Mijn eerste maaltijd van deze zondag.

xH

image

1 Comment

  1. Met plezier je “boekje” weer gelezen.
    Mooi stukje geschreven wat echt bij jou past.
    Eerst sporten en daarna genieten.
    Geniet verder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s