Over wonen in Amsterdam…

Zes jaar geleden is het al weer. Ik woonde op dat moment in Haarlem maar wilde eigenlijk weer graag terug naar Amsterdam. Het was alleen veel te druk op mijn werk (campagnetijd!) dus ik liet het er maar een beetje bij. Ach, en Haarlem is ook leuk toch?

Het veranderde allemaal toen een vriendin met wie ik had afgesproken op het laatste moment af zei en ik ineens niks te doen had. In mijn mail zag ik een uitnodiging van Ymere voor een open dag en ik besloot te gaan. Zij verkochten in één keer meer dan veertig appartementen en hoewel verhuizen voor mij nog erg ver weg leek, leek het me wel goed een kijkje te nemen. Gewoon om te zien hoeveel 45m2 eigenlijk is.

Inmiddels zijn we dus zes jaar verder en woon ik nog steeds met veel plezier in één van de appartementjes die ik toen zag. Ik kreeg net weer een brief van het Stimuleringsfonds Volkshuisvesting. Via hen heb ik destijds een deel van het hypotheekbedrag kunnen lenen. Een starterslening als aanvulling op een gewone hypotheek bleek namelijk de enige manier waarop ik destijds, ondanks mijn vaste baan, een huis kon kopen in Amsterdam. Elke drie jaar checkt SVn mijn inkomen om te zien of ik voldoende verdien om per maand meer af te lossen. Inmiddels zijn we dus zes jaar verder, ben ik zesendertig en is de conclusie dat mijn inkomen daar nog steeds te laag voor is.

image3.jpg

Ergens ben ik daar heel blij om. Het scheelt best een bedrag per maand namelijk. Aan de andere kant is het natuurlijk van de zotte. Als zesendertig jarige, alleenstaande, hoogopgeleide vrouw met een prima inkomen kan ik in Amsterdam dus eigenlijk niet het huis kopen waar ik in woon.

En dat terwijl mijn huisje ook nog in waarde gestegen is sinds 2010.

Voor het geld dat ik destijds geleend heb (en wat toen dus al te veel was gezien mijn inkomen) zou ik nu amper iets kunnen kopen. Er staan inderdaad huisjes op Funda die een geschikte prijs hebben (mind you: kleiner dan ik nu heb, maar daar zou ik nog prima mee kunnen leven) maar daar wordt op dit moment met gemak twintigduizend euro meer voor geboden. Geld dat ik dus nooit geregeld krijg. Huren is daarnaast geen optie omdat ik daar juist weer te veel voor verdien en omdat ik niet al twaalf jaar ingeschreven sta.

De huizenmarkt in Amsterdam is bizar. Natuurlijk ben ik niet aan Amsterdam gebonden. Nu ik op zoek ben naar een andere baan hopen vriendinnen uit het noorden van het land dat ik weer die kant op kom. Het zou natuurlijk kunnen. Of ik ga juist naar New York ofzo (a girl can dream, right?) maar niet iedereen heeft natuurlijk die luxe. Je zou hier maar moeten wonen voor je baan, je kinderen, je ouders voor wie je mantelzorger bent…

Eind vorige week stond er een artikel in de krant waarin een makelaar genoemd werd die studentenkamers vanaf 9m2 te koop aan bood. Ze worden verkocht per opbod en er wordt gestart bij tweeënzestigduizend euro. Je deelt dan de badkamer en keuken. Een vriendin uit de provincie Groningen moest lachen. Dat moest toch wel een grap zijn? Helaas, was het maar zo. Het is helaas de harde realiteit.

Ik woon nog prima waar ik nu woon en dat is dus maar goed ook. Ik zou op dit moment niet eens in Amsterdam kunnen verhuizen als ik dat zou willen. Of ik moet dus al een manier vinden om mijn spullen in 9m2 te proppen…

xH

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s