Bosstime in Paris

Het is zaterdagavond. Gister ben ik teruggekomen na vijf dagen Parijs en in een oude spijkerbroek en mijn ‘huis-trui’ (iets met een capuchon en de voorkant van Springsteens Born in the USA album) zit ik te luisteren naar het concert dat The Boss op dit moment geeft in Rome (wat boffen we toch dat er apps als Periscope en Mixlr zijn!). Hij begint enorm gaaf met extra violisten en New York City Sernade. Gaaf voor iedereen die er is, maar ik zit nog steeds op een roze wolk van het concert waarvoor ik in Parijs was, het concert van 13 juli in Accorhotels Arena.

Een tijdje terug had ik een zitplaats achter het podium gekocht voor de show (het lijkt me nog altijd gaaf eens een concert te zien zoals de band het zelf ook ziet) maar toen de tour vorderde begon het toch wel te kriebelen. Het eerste vak zou ook wel gaaf zijn… Lang leek het het lastigste kaartje van de tour te zijn, tot zo’n 10 dagen voor de show. Een berichtje, of ik een kaartje wilde overnemen en tegelijkertijd op FB iemand die een lift naar Parijs aanbood. Tja, wat moet ik zeggen? Ik regelde snel een hotel en was maandag al in Parijs!
image
Ineens zag de wereld er heel anders uit: of ik ging proberen een goed nummer te scoren voor het concert en zou alles frontrow meemaken ipv op een stoel achter het podium of ik zou nog proberen een goedkoop kaartje te scoren voor de show van maandagavond… Toen ik in het park naast de arena een rode 20 (met een hartje) op mijn hand geschreven kreeg van de Amerikaanse Meggy was de keuze snel gemaakt… Zeker toen al snel bleek dat er al vier mensen voor me van de lijst af waren.

image
Wat verbaasd kijk ik woensdag rond 17u om me heen. Even daarvoor zijn we lopend de arena in gegaan en voor ik het weet sta ik in de pit, aan de frontrail, direct naast de hoek aan de kant van Steve (iedere Bruce fan weet nu waar ik het over heb, haha). Viola, de nummer 2, staat naast me. Aan de andere kant Richard. Snel vraag ik of hij niet liever naast Viola wil staan. Ze zijn immers al de hele tijd met elkaar opgetrokken. Uiteindelijk ben ik dus de derde vanaf de hoek en kijk ik recht tegen de microfoon van Steve aan. Met mijn armen leun ik op het podium… WAUW!!

De vorige avond begon hij solo op de piano dus we vragen ons allemaal af wat hij vandaag gaat doen. De band komt op. Wauw, wat sta ik dicht bij! En help, Steve is toch best wel een beetje eng, zo op slechts 2 meter afstand (met zijn nieuwe witte tanden, haha)
En dan… Iceman! Het nummer waar ik de afgelopen dagen al een paar fans over gehoord heb. Het is het pareltje waar je op hoopt, maar waar van je weet dat de kans 0,01% is dat hij het live gaat spelen (het is pas de eerste keer dat hij het in Europa speelt) en hier, hier in Parijs doet hij het gewoon. Wat is dit ongelofelijk mooi!
image
Ook het tweede nummer is voor mij een first: Lucky Town. En dat is Parijs zeker. Zeker als hij daarna aankondigt dat ze deze avond iets speciaals voor Parijs willen doen en dan komt de aankondiging waar niemand meer op had durven hopen: ze gaan het hele River album van voor naar achter spelen! Toen de tour werd aangekondigd, namen we aan dat hij dat iedere avond zou doen, net als tijdens de shows in de USA, maar niks bleek minder waar. Aan één kant ook wel fijn natuurlijk: als je zoals ik naar meerdere concerten gaat, is het wel fijn om een afwisselende setlist te hebben, maar aan de andere kant baalde ik ook wel een beetje, want er staan wel erg mooie nummers op die lp… En nu, nu in Parijs, speelt hij het album voor het eerst helemaal in Europa. Je kunt je wel voorstellen dat de glimlach niet meer van mijn gezicht te slaan is.
image
Independence Day is even intens altijd, maar gaat deze keer vooraf door een gesproken intro van Bruce. Het nummer over een vader en zoon die van elkaar houden, maar elkaar niet begrijpen komt daardoor extra hard binnen. Bij I Wanna marry you mogen een man en zijn vriendin het podium op. Hij vraagt haar ten huwelijk, Bruce verklaart ze ‘Minster en Miss Rock n Roll’ en Steve feliciteert ze. Point Blank wordt duister en zwart gespeeld… I’m a rocker is een feestje, misschien stiekem omdat iedereen die aanwezig is even lijkt te vergeten dat ze banen hebben, hypotheken moeten betalen en zondag weer naar hun schoonmoeder moeten. Op dit moment bestaat die wereld even niet. Er is alleen maar rock n roll. Dan volgen Fade Away en Stolen Car, twee pareltjes die veel te weinig worden gespeeld. Ik geniet. Iedereen geniet. Wat is het fijn hier te zijn!

image

En dan komt Drive all night. De meeste fans zijn helemaal lyrisch over dit nummer, maar ik vind het eigenlijk niet zo bijzonder. De tekst is filter dun en vaak rekt hij het veel te lang uit. En als je pech hebt, combineert hij het ook nog met een paar zinnen uit Dream Baby Dream… (nee, sorry Springsteen fans, ook daar ben ik geen fan van). Vanavond ben ik echter dolblij dat hij het speelt. Ergens in de zaal zit Annie, uit Engeland. In 1975 zag ze haar eerste show en sinds 1981, het jaar waarin hij het nummer uitbracht, hoopt ze dit nummer live te horen. Wetende dat ze een zitplaats heeft, heb ik even voor de show een bordje met een verzoeknummer gemaakt. Dat nummer, speciaal voor haar. Hoe oninteressant ik het zelf ook vind, ik hoop met heel mijn hart dat hij het voor haar daar speelt. Als er iemand dat verdient…
Het bordje hoef ik na de full River aankondiging niet omhoog te houden, dus hij zal nooit weten hoe blij hij iemand gemaakt heeft…
Of hij moet mij al gezien hebben die avond. Bij de eerste akkoorden staat er namelijk een glimlach op mijn gezicht die er het hele nummer niet meer afgaat. Ook niet als daarna de tranen over mijn wangen rollen. En dan heb ik het niet over een paar tranen. Nee, ik sta gewoon te janken. Huilen van blijdschap. Dit is zo gaaf! En even, even één seconde baal ik, baal ik omdat ik niet naast Annie zit. Ik kijk de zaal rond en geniet, wetende dat het gelukt is.

image

De rest van de avond is een feestje. Garry die geschrokken maar vrolijk opkijkt wanneer ineens Soozie naast hem staat, de hele band die om de piano van the professor komt staan wanneer hij ons weer eens laat genieten van zijn piano kunsten, Steve die zich af en toe lijkt te verbazen over mijn enthousiasme, de Nederlandse Shui die met Jake mag dansen tijdens Dancing in the Dark, Nils die van geen ophouden weet bij Because the Night, Steve en Bruce aan het geinen met de spons, de lachende en genietende mensen om me heen…

Wat een heerlijke zomeravond in Parijs.

xH

 

image
Een foto van achter het podium… Dat licht gevende roze stipje aan de linkerkant, vooraan het podium, ben ik 😉

2 Comments

  1. Hoi Hannet,

    Ik ben ook de tweede avond in Parijs geweest en heb een aantal foto’s gemaakt waar ook jij op staat. Ik zou ze kunnen doormaken als je dat leuk vind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s