The Boss in Den Haag

Wanneer ik op dinsdagochtend iets na 9u voorbij het station loop, kijk ik even verbaasd op. He, dat is één van mijn collega’s. Hij ziet mij niet. Gelukkig maar, want dan zou ik moeten uitleggen waarom ik al zo vroeg in Den Haag ben, terwijl ik pas ’s avonds naar een concert van The Boss ga.

Het doet me ook direct even terugkomen in de werkelijkheid. O ja, we zijn in den Haag! Al sinds zaterdagmiddag heb ik het gevoel op stedentrip in een verre Europese stad te zijn. Het weer is prima, we zitten in een vaag airbnb appartement en meestal spreken we Engels, omdat het anders voor Patrik en Irene (uit Zweden) ook zo lullig is. Ik bestel zelfs af en toe iets te drinken in het Engels, zonder dat ik door heb dat het ook gewoon in het Nederlands kan.

Onze nummers!
Onze nummers!

Maar goed, de main reason voor dit bezoekje aan de Hofstad is natuurlijk het concert van Springsteen op het Malieveld. Wanneer Bea en ik zaterdagmiddag aankomen, besluiten we eerst even in het park te kijken. Daar zit een groepje fans al sinds donderdagavond nummertjes uit te delen voor het rollcall systeem (ik schreef er ooit deze blog over). Bea en ik hebben nog niet besloten of we mee gaan doen, maar zodra we zien dat we nummer 69 en 70 kunnen krijgen, is de beslissing snel genomen. Dat betekent immers een plek op de eerste rij. Niet verkeerd voor een concert met zo’n 67500 bezoekers!

Een nummertje halen betekent ook dat we ons elke dag tot het concert een paar keer in datzelfde park moeten melden. Geen probleem natuurlijk, want tussentijds hebben we voldoende tijd om leuke dingen te doen. Gelukkig maar, want een belangrijk onderdeel van de concerten is voor mij ook het (terug)zien van andere fans. Natuurlijk is Den Haag een soort reünie voor de Nederlandse fans, maar het is ook een weerzien met fans uit de rest van Europa.

Op zaterdag gaan we eten in Scheveningen met Gerda en de Zweden, op zondag eten we poffertjes en wordt het groepje uitgebreid met Neek en Patti (uit Spanje), terwijl het maandag tijd is om bij te kletsen met Kath uit Wales en Elise uit Finland. En we kijken met de Zweden naar Ierland-Zweden in de Ierse pub… Kortom, vooral heel gezellig! En tussendoor shoppen Bea en ik, genieten we op terrasjes en is het vooral vakantie!

Poncho party :)
Poncho party 🙂

De avond voor het concert komen Jo en Jeroen ook bij ons, en samen met hen vertrekken we dinsdag iets voor 9u naar het Malieveld. Showday! Helaas laat het weer ons iets in de steek tijdens het wachten, maar gelukkig hebben we nog tijd om poncho’s te shoppen. Geen overbodige luxe zo blijkt later. Wanneer we iets voor drieën het veld op lopen (de eerste 1000 mogen via een aparte ingang naar binnen om een plekje te zoeken in het voorste vak, de reden waarom we deze rollcalls doen) schijnt echter het zonnetje en die zal niet meer weggaan. Fijn!

Frontrow :)
Frontrow 🙂

Het plekje aan de voorste railing wordt een plekje tegenover Soozie. En dan begint het wachten tot het concert begint. We krijgen eerst 45min The Stereophonics voorgeschoteld. Ze doen hun best maar het lijkt niet of ze er echt zin in hebben. Jammer, want daardoor lijken veel nummers veel op elkaar (of is dit altijd zo?) en kan ik mijn aandacht maar moeilijk vasthouden. Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik val bijna in slaap… En ik wist niet dat ik staand kon slapen…

Slapen of zelfs stilstaan bij The Boss is natuurlijk geen optie. Hij begon lekker uptempo met Badlands, dus dan ben je direct wakker 🙂 En ook No Surrender en My love will not let you down hielden de energie er direct in.  Daarna werd de setlist, vond ik., wat rommelig. Leuk, maar het was een vreemde mix van rustige en dan weer snel. Wel gaaf om te zien dat ze er vooral veel lol in hadden op dat podium. Eén van de leukste momenten volgde in het vierde nummer, toen Soozie even vergeten leek dat ze viool speelt op From small things… Meestal valt dat niemand op, maar wel natuurlijk wanneer The Boss himself zegt ‘take it away Soozie”en je dan nog je gitaar in je handen hebt…

Boss time!
Boss time!

Ook pareltjes waren Racing in the Street (sowieso een geweldig nummer, maar extra speciaal als je met Gerda frontrow staat) en natuurlijk Jersey Girl. En op het eind werd het een heerlijk feestje, met 7 nights to rock, Detroit medley en Shout. Tja, probeer dan maar eens stil te staan!

Was het het beste concert ever? Nee. Het beste concert wat ik ooit van Springsteen zag? Nee, ook niet. Het miste voor mij net iets van die intensiviteit die de shows met de blazers en de achtergrondzangers tijdens de vorige tour wel hadden, maar als hij na een geweldige soloversie van This Hard Land (Stay hard, stay hungry, stay alive!) het podium afloopt, staat er een grote glimlach op mijn gezicht die er de komende dagen niet af lijkt te gaan. Wat een geweldig feestje!

Op naar Kopenhagen!

Liefs,

Hannet

image

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s