Het is goed geweest zo, het was mooi

Pauw. Eerlijk is eerlijk, ik kijk het bijna nooit. Met al die pratende mensen om me heen de hele dag, los ik ’s avonds soms liever een moord op met de agenten van Law and Order of ik zing luidkeels mee met een nummer tijdens mijn ultime guilty pleassure Nashville op Netflix. Maar goed, vanavond dus niet. Vanavond kijk ik Pauw. En dat heeft eigenlijk maar één reden: Wouter Bos.

Vandaag stopt Wouter als columnist voor de Volkskrant. Toepasselijker kan het bijna niet.

Toen ik op 30 maart 2003 de Herengracht op liep, voor mijn eerste dagje stage bij de PvdA, kwam dat vooral omdat ik een paar maanden daarvoor geboeid was geraakt door de campagne voor de Tweede Kamer verkiezingen. Had de PvdA amper een jaar eerder nog flink verloren, nu leek the sky the limit, met nieuwkomer Wouter Bos aan het roer.

Ik zou er langer blijven dan mijn stage. Ontdekte dat er een hele vereniging zat achter die partij, werkte in campagnes waarin we wonnen, werkte in campagnes waarin we verloren en gaf een enkele keer in één dag meer geld uit dan ik even daarvoor voor mijn huis had geleend.
Tijdens opleidingsdagen ontmoette ik bijzondere mensen, partijleiders vertrokken, nieuwe partijleiders kwamen en ik leerde schrijven voor de website, organiseerde bijeenkomsten, puzzelde met onmogelijke schema’s voor sprekerscoördinatie en ontwikkelde trainingen. En dat is nog maar het topje van de ijsberg.

En nu, op de dag dat Wouter Bos stopt als columnist, op deze dag schrijf ik een blog om te zeggen dat het tijd is voor iets anders. Op 4 mei zal ik voor de laatste keer als medewerker naar binnen lopen aan de Amsterdamse Herengracht. Nadat ik 15 april een bloemetje kreeg omdat ik die dag 12,5jr in dienst was (mijn stage wordt niet meegerekend), vierde ik 22 april al mijn afscheidsfeestje. Zoals Wouter het ook net zegt bij Pauw: Het is goed geweest zo, het was mooi.

Het is tijd voor iets anders.

Wat? Eerlijk gezegd, ik weet het nog niet precies. Iets met mensen, met organiseren, met creatieve ideeën en dynamiek. Iets met die liefde voor campagne en communicatie die zorgde dat ik in 2003 bij de PvdA begon. Iemand noemde me laatst een Projectontwikkelaar, zonder veiligheidshelm en niet op een bouwplaats maar wel in een wereld waar plannen, ideeën en beleid omgezet mogen worden in mooie events, gave teksten en briljante campagnes. Zoiets.

Maar goed, ik heb nog even. De komende maanden ga ik het ontdekken. En jullie ook, want ik ga er natuurlijk over schrijven. Waar Wouter stopt, ga ik gewoon door, maak je maar niet ongerust. En mocht je iets voor me weten, zin hebben om eens met me te sparren of bij te kletsen: je weet me te vinden!

Hannet

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s