Boem is ho! :)

Na mijn FB update van afgelopen vrijdag kreeg ik zo veel leve berichtjes en vragen, dat het me goed leek even een blogje te schrijven… Bij deze!

Je kent het wel. Het type ‘ja, ik heb een rijbewijs, maar sinds mijn rijexamen heb ik geen seconde meer achter een stuur gezeten’. Ik ben er ook zo eentje. De enige keer dat ik echt profijt heb van mijn rijbewijs is wanneer ik weer eens een pakketje van de Wehkamp moet ophalen bij de Primera op de hoek. Ik mis het niet en stap gewoon lekker in de bus of trein. Boekje of ipad er bij en ik vermaak me wel.

Afgelopen vrijdag was dat niet anders. Na een ritje met de trein naar het noorden stapte ik in de mooiste stad van Nederland nog even in de bus. Even langs een paar winkels. Er waren meer mensen op het zelfde idee gekomen: de bus stond propvol. Na even naast de buschauffeur gestaan te hebben kon ik doorschuiven naar het gangpad. Ik bleef naast de eerste stoel staan, hield me vast aan een stang en bedacht me net of het handig zou zijn mijn tas om te houden of deze op de grond te leggen, toen de buschauffeur vol in de rem ging.

En we stonden stil

Zelf stond ik inmiddels niet meer. Door de enorme G-krachten verloor ik niet alleen mijn evenwicht, maar ook mijn waardigheid en belandde ik met enorme kracht op mijn kont naast de buschauffeur. Hoewel, hij zat met het stuur in zijn iets te grote buik, ik voor op de grond, net onder de voorruit. Een paar meter verder dan waar ik een seconde daarvoor nog had gestaan. Schaam! Maar vooral ook…

Auw!

In de bus werden me door iedereen direct zitplaatsen aangeboden en aardig gevraagd hoe het met me ging. Het deed pijn, maar ik had eigenlijk meer moeite met a die mensen die me ineens met ‘mevrouw’ en ‘u’ aanspraken. Ik vond het wat gek dat de buschauffeur niks zei, maar toen ik hoorde ik hem schelden. Een automobilist in panda was net voor de bus langs geschoten en stond een paar meter verderop stil. Bij hem was alleen het spiegeltje er af, onze bus miste een groot deel van zijn bumper. We konden geen meter verder.

Inmiddels is het zondag en ik zit weer in een trein. Op weg naar huis deze keer. Deze keer geen mensen die me met ‘u’ of ‘mevrouw’ aanspreken, geen mensen die me hun stoel aanbieden. In tegenstelling tot wat ik vrijdag dacht, gaat het namelijk prima. Ik zag mezelf toen al een heel weekend met een pijnlijke rug in bed liggen maar niks is minder waar. Ja, mijn rug is goed blauw en lang in dezelfde houding zitten of staan is zeker niet fijn maar verder…

Gelukkig kan ik kennelijk tegen een stootje.

Liefs,
Hannet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s